Það er í mannlegu eðli að velta upp þeirri spurningu endrum og sinnum hvort grasið sé grænna hinum megin við brúnna.

Ég hef oft fengið það komment að hugsa of mikið, velta hlutunum of grannt fyrir mér. Spá og spekulera of víðtækt um lífið.

Ég hef því augljóslega spáð grannt í þessu eins og öðru. Þessu með grasið. Ég held að þegar allt kemur til alls þá sé grasið eins grænt og maður sjálfur vill að það sé. Eins grænt hverju sinni og maður ákveður í hjarta sér. Það er margt sem spilar inn í, augljóslega. Þetta er í raun huglægt, manns eigin vilji til að gleðjast eða hrekja gleði sína, einn síns liðs. Manns eigin hugsjón og manns eigin ákvarðanir.

Þó svo lífið sé hópíþrótt er það samt sem áður maður sjálfur sem þarf að standa sig. Til að vera valinn í úrvalsliðið. Allir fá sénsa, óteljandi, allir fá margar æfingar. Hver einasti dagur er æfing, leikdagur er svo þegar þarf að taka stórar ákvarðanir, þá reynir á hversu góðu formi leikmaður er og þá spilar þroskaferlið inn í. Það er maður sjálfur sem þarf að treysta á sig til að gera rétt því annars gefur enginn annar á mann. Það er maður sjálfur sem þarf að skemmta sér með sér því annars skemmtir enginn annar sér með manni. Maður þarf að byrja á því að elska sig til að geta elskað aðra.

Ég held að þegar öllu er á botninn hvolft er lífið, núið, stundin, eins góð og maður sjálfur kýs. Þetta er nú einu sinni allt spurningin um að lifa í núinu, stilla áhyggjum sínum í hóf og reyna að velja rétt hverju sinni, hvernig svo sem sú ákvörðun er. Í leiðinni er þetta líka það að taka ábyrgð á gjörðum sínum. Þegar maður velur, velur maður fyrir sig. Þegar maður hugsar tilbaka, kemur oft óþægindatilfinning gagnvart einhverjum ákveðnum atburðum, ákvörðunum, sem maður hefði í raun átt að tækla á annan hátt en þegar það gerist, eftirsjáin læðist inn bakdyramegin er líka hægt að sjá það sem þroskamerki, því að á þeirri stundu leit þetta út sem rétt ákvörðun en þegar litið er yfir farinn veg var ákvörðunin hugsanlega afleit, svona eftirá að hyggja. Það að átta sig á þessu, þessari röngu ákvaraðnatöku fortíðarinnar, er í raun og veru einvörðungu þroskamerki. Merki um það að ef þessar aðstæður myndu bjóðast aftur, væri ákvörðunin önnur! Önnur vegna þess að reynslan er komin í reynslubankann og með henni, reynslunni, kemur ákveðinn þroski. Þroskinn sem er svo mikilvægur til að öðlast hamingju. Þroskinn sem er svo mikilvægur til að vera í sem bestu leikformi á leikdegi, velja rétt og æfingin skapar meistarann. Æfingin í að vera maður sjálfur og velja rétt, skapar meistara sjálfsins. Án þroskans, rangra ákvarðana og réttra ákvarðana verður maður ekki sáttur með sitt! Maður verður einfaldlega ekki sáttur með sinn stað í lífinu, sína stöðu í grasinu fyrr en maður hefur prófað sig áfram á röngum stöðum, fundið eftirsjá og þroskann sem fylgir erfiðum ákvörðunum. Með því að verða sáttur, með staðinn, núið og heildarpakkann, kemur ákveðin hugarró.

Þegar maður er svo farinn að átta sig á þessu fyrirfram og velja eftir því en ekki hugsa í barnslegum tón að ákvarðanataka skipti engu þó svo samviskan nagi mann á ákvörðunarstiginu, þá fyrst getur maður verið stoltur af sjálfum sér og glaður með sjálfum sér. Á þessum tímapunkti er maður að treysta á sjálfan sig, treysta á sinn eigin þroska og búinn að átta sig á því að staðurinn, núið og lífið er á manns eigin ábyrgð.

Lífið er jú ákveðið ferli, þroskaferli, stórkostlegt ferli þar sem allt er leyfilegt, manni er í sjálfsvald sett hvernig það er nýtt. Allir byrja með hreinan skjöld. Svo er spilunum dreift hægt og rólega. Trompin eru manns til að spila úr þeim, allir fá mismunandi spil en eins og í póker, getur sá með verstu spilin í upphafi, allt eins staðið sig hetjulega. Sá sem bestu möguleikana hefur, getur auðveldlega gloprað þeim frá sér.

Þetta er allt spurning um ákvarðanatöku. Ákvarðanataka spilar stórt hlutverk í lífshamingju, það að ákveða að gera gott úr hlutunum, að ákveða að vera glaður í grasinu, nýta spilin og núið á sem bestan hátt, á sinn hátt. Það að velja gleðina fram yfir eymdina. Það að dvelja ekki í fortíðinni. Það að hugsa um sjálfan sig og velja skynsamlega, gerir róðurinn bæði léttari, gleðilegri og skemmtilegri. Viljastyrkurinn og drifkrafturinn kemur líka með gleðinni, sem kemur með ákvörðununum, sáttinni við sjálfan sig, sem færir með sér hugarró.

Mér finnst lífið svo stórmerkilegt, vangaveltur um lífið og tilveruna finnst mér eitt það allra skemmtilegasta! Það er svo gott að átta sig, átta sig á því hvernig þetta virkar, eða allaveganna telja sig vera að átta sig.

Þegar ég var yngri, unglingur, þá gerði ég hlutina ekki eins og ég geri þá í dag og þegar ég verð eldri, fullorðin, þá geri ég hlutina ekki eins og ég geri þá í dag. Þetta þroskaferli, lífsleiðin, allir dagar, hver einasta ákvörðun, er það sem mótar okkur, það sem gerir okkur að því sem við erum, það er nauðsynlegt að nýta hvern dag í að gera þessa göngu sem stórkostlegasta! Lifa í núinu, brosa og vita í hjarta sér að grasið er eins grænt og maður sjálfur vill að það sé. Lífið er eins frábært og maður sjálfur ákveður því lífið býður upp á endalausa möguleika, það er alltaf hægt að byrja á nýju spili í póker, eins og í lífinu, þegar nýjir möguleikar bjóðast, koma ný tromp í leiðinni. Það er nauðsynlegt að færast fram á við, með þroskaferlinu, mjakast áfram í grasinu, röllta hægt og rólega, hafa yfirsýn, stækka sitt yfirráðasvæði, sinn viskubrunn. Þegar ný tækifæri bjóðast er möguleiki á að rækta sitt gras, sinn eigin garð, hlúa að sjálfinu, ekki flýja yfir brúna í veikri von. Því sá sem velur að vera glaður, finnur hugarró og velur á þroskaðan hátt - þarf ekkert að flýja yfir brúnna, því hvað þarf að flýja þegar maður þekkir sjálfan sig? Frekar að nýta reynslubankann og þroskann til að fóta sig í grasinu, komast hærra í lífshamingjustiganum sem nú þegar er til staðar, hjá þeim sem ákveður að vera sáttur er með sitt hlutskipti, í hjarta þess sem fattar að maður sjálfur velur sér að vera glaður!

[12.05.2008 22:55:43] abdou.milan1 says: hi
[12.05.2008 22:55:44] abdou.milan1 says: iam man
[12.05.2008 22:55:53] abdou.milan1 says: you love sex
[12.05.2008 22:56:01] abdou.milan1 says: imake wimen happy love
[12.05.2008 22:56:08] abdou.milan1 says: so connecter for me

Eitt allra innihaldsríkasta samtal fyrr og síðar. Mér þykir djarft og hugað að mönnum eins og Abdou skuli detta akkúrat þessi orð í hug til að segja við mig, í fyrsta skipti sem hann ákveður að hafa samband - eftir að hafa einvörðungu séð að ég heiti Annzka (skype nafnið mitt) og fæðingarár mitt. Ég er með allt lokað og læst á skype, svo enginn geti hringt nema þeir sem eru á listanum hjá mér, hins vegar getur fólk sent skilaboð. Ég hló svo mikið að súkkulaðikakan sem ég var að baka varð töluvert betri fyrir vikið, einvörðungu sökum orðavals og fáránlegheita Abdou. Við hverju býst hann blessaður? Að ég segi: ,,yes I love sex, wanna have some? can you maby move from Kasakstan to Iceland to be with me and we’ll fall in love and live happily ever after?”

Ljómandi góður samskiptamiðill þetta Skype, sérstaklega þegar menn kunna hvorki ensku né mannasiði.

Þetta er kannski það sem framtíðin ber í skauti sér, einkamál.is fara að leggja upp laupana og skype, facebook og myspace taka við sem kynlífs- og ástarmiðlanir. Fólk hættir að fara út á lífið og leita, kaupir frekar öflugri fartölvu til að höndla allt internetklámið og ástarleitina óumflýjanlegu, situr heima sveitt í hlýrabolnum, með matarleifar á hökunni, svínslegt glott og ánægjutón í lyklaborðshamrinu. Ekki þurfa menn nú að hafa sig til fyrir netsamskiptin. Ritvinnsla fer að verða mikilvægasti tími grunnskólans og étur upp þann tíma sem áður fór í sögu og stærðfræði, því hver þarf slíkt þegar maður getur setið heima og drukkið í sig fróðleik internetsins, valið RUN takkann og skrifað CALC og keypt helstu nauðsynjar á netinu samhliða því að finna hina einu sönnu. Velsæmismörk er kannski ekki lengur eitthvað sem hægt er að hafa til viðmiðunar. Kannski eru öll höft og takmörk farin fyrir bí. Maður getur spilað sig stórlax á netvefnum, logið til um allt sem er og þar með skapað sér nýjan heim, ýtir þetta ekki töluvert undir siðblindu? Hvar hófst þetta, var það IRCið sem tröllreið öllu, kollsteypti samskiptum eins og við þekktum þau? Eða var það gemsinn, sem hafði í för með sér smáskilaboð og það að krakkar hættu að banka heima hjá öðrum krökkum, senda bara smáskilaboð frekar um útileiki? Hefur þetta hugsanlega þróast hægt og bítandi, með tímanum, án þess að nokkur verði þess var hefur þetta læðst inn í líf okkar? Hvar hættir þetta? Hvar dregur maður mörkin? Fyrst menn eru ákafir á internetinu, hvernig eru þeir þá í raunveruleikanum? Teprur eða nýðingsmenn, feimnir eða ágengir? Jah, maður spyr sig!

Ég og Sara lentum aldeilis í hremmingum um daginn. Við vorum úti á svölum að anda að okkur ákaflega fersku lofti sem Grafarvogurinn og Sara höfðu upp á að bjóða í sameiningu þegar allt í einu koma aðsvífandi brjálaðir fuglar í vígahug. Þessir fuglar voru svo skelfilegir að annað eins hefur sjaldan sést, já þetta voru býfuglar! Við, eins og góðum gelgjum sæmir, vissum ekki okkar rjúkandi ráð og Sara stóð stjörf úti á meðan kvikindin voru upp um allt og út um allt en ég hljómp inn með tilheyrandi píkuskrækjum. Við reyndum að bæja býfuglunum frá með ýmsum brögðum. Söru varð svo um að þegar hún komst inn forðaði hún sér inn á bað. Ég hins vegar ákvað að vera ægilegur kúreki og snara snérilinn á hurðinni með tölvuhleðslutækinu. Ég stóð þarna, búin að gera lykkju á tölvuhleðslutækis-snúruna og reyndi að snara hurðina til mín. Þetta tókst á endanum og ein býflugan varð eftir í falsinum og ég hélt að sjálfsögðu að ég hafði framið þarna afar sjálfselskt morð. Stuttu seinna, þegar Sara þurfti að róa sig með einni rettu og við héldum að árás býfuglanna færi yfirstaðin og opnuðum hurðina grunlausar þá stökk býfuglinn á móti okkur, í meiri vígahug en nokkru sinni.

Núna eftirá skammast ég mín fyrir að hafa reynt að deyða þetta ágæta og saklausa dýr, ég er nú hálffegin að hún slapp og húkti í falsinum (það er svona rönd á svalahurðinni þar sem tekið er úr hurðinni, þar var hún inni í gatinu og slapp gjörsamlega ómeidd) því ég hef ekkert yfirvald í þessum bransa, á ekkert að drepa hana neitt! Við vorum bara svo hræddar! Jeremías hvað það hefði verið kostulegt hefði einhver verið með vídjótökuvél og tekið upp þar sem ég stóð skjálfandi úr hræðslu með hleðslutækið úr vinnutölvunni, búin að gera lykkju á snúruna og snaraði snérilinn eins og ég væri komin beint heim í stofu úr villta vestrinu! Ægilega laumuleg á svipinn og læddist til að styggja ekki kvikindin sem voru þarna samankomin í leynimakki á svölunum! Já sumarið er sko greiiiiiiiiinilega komið og það lofar góðu!

Eyrnarörin gengu vel og krúttan eldhress.

Við erum eldhressar og allt gengur ljómandi. Trampolínið í garðinum hjá mömmu og pabba er í uppáhaldi þessa dagana og krílin hoppandi kát með það.

Dæmi um það sem Ninja gerir mikið þessa dagana:
• Telur: ,,einn, tveii, sjimm, átta, tíu“ - þetta eru aðal tölurnar sem aldrei gleymast, þær sem eru inni á milli eru hvergi nærri jafn mikilvægar
• Syngur ósköpin öll, trallar, hoppar og dansar.
• Segir sjálfri sér til: ,,Nei, Essku Ninna mí, ekki síta jebbann emminn.“ (is. Nei, elsku Ninja mín, ekki snýta nebbann í ermina).
• ,,Ninna, ekki boja bókin, bara jesana.“ (is. Það á ekki að borða bókina, bara að lesa hana).
• ,,Essku Ninna lúlla núna - gónódd!“ (is. Elsku Ninja ætlar að fara að lúlla núna, góða nótt!)

Svo biður hún alltaf um glosskoss, því ég er alltaf með gloss og hún vill glosskoss til að fá gloss á sig líka.

Krúttið litla!

Við mæðgur skelltum okkur með Steinku, Patrik og Ísabellu í fjölskyldu- og húsdýragðarinn á laugardaginn. Það var sko ekkert smá gaman! Ég setti inn nokkrar myndir á Flickr svona til að seðja myndahungrið í smá tíma þangað til myndaalbúmið hérna á síðunni kemst í lag.

Sumarið er tíminn! Mér finnst sumarið svo mikið uppáhalds. Þegar sumarið er búið og veturinn að nálgast finnst mér hann reyndar alltaf æði líka en sumarið er svona meira í uppáhaldi. Þá er hægt að grilla (eins og ég gerði í gær, kom reyndar ekkert nálægt grillinu eeeeen það er nú algjört aukaatriði). Þá er sumsé hægt að láta grilla fyrir sig. Þá er líka svo gaman að hlusta á frábæra tónlist, ég er með mismunandi vetrartónlistasmekk og sumartónlistasmekk, núna er sumargírinn klárlega kominn og uppáhaldstónlistin mín þessa dagana fær sko að óma hérna í íbúðinni og bílnum líka. Ninja er nú líka alveg að meta þetta, stóð hérna áðan með sólgleraugu og dansaði. Ég er að reyna að koma inn hjá henni aaaaaalvöru tónlistasmekk, Fritzinn sér svo um að koma inn hjá henni Liverpool-æðinu, góð skipti. Eitt kvöldið um daginn var ég að hlusta á geggjað lag, uppáhaldslagið mitt þessa dagana og tók teppi, breiddi það á svalirnar og lá skælbrosandi úti á svölum með hendurnar undir höfðinu, tásurnar í dyragættinni og headphones á hausnum að hlusta á yndislegt lag og horfa á sólarlagið! =)

Svona er lífið nú algjörlega stórkostlegt!

Við fórum sumsé til HNE í gær. Hann var afar elskulegur barnalæknir og svaraði öllum spurningum ungu, óreyndu mömmunnar með glæsibrag. Hann las latínubréfið sem ég sagði honum að mér hafi þótt ægilega fyndið og sagðist í fyrsta skipti vera að sjá þetta sem tákn á blaði en ekki afar skilvirk skilaboð sem myndu svara öllum heimsins spurningum og sá hvar skemmtilegheitin lágu. Hann skoðaði eyrun með risavöxnu tæki, sagði okkur að þetta myndi nú alls ekki líta vel út og að hann vildi fá hana í rör í bæði eyru og það strax. Næsti tími var eftir rúma þrjá mánuði en hann tók ekki í mál að bíða svo lengi, vildi fá hana um leið og eyrað væri aðeins búið að jafna sig. Hann færði til nokkra tíma til að búa til pláss fyrir Ninju og við förum í rör eftir tvær vikur, 2.maí nánar tiltekið. Það er á föstudegi, sem er alveg frábært því þá hefur hún helgina í að jafna sig og það verður sko lögð áhersla á afslöppun og dekur. Hann sagði að með því að koma strax í rörin myndum við losna við hina aðgerðina og aðra svæfingu sem hinn læknirinn hafði talað um. Hann útskýrði hvernig Ninju myndi líða núna og það var nú ekki fallegt, hún heyrir ekki vel því eyrun eru svo full af bólgum, sýkingum og slími en eftir rörin þá mun hún heyra betur, líða betur og auðveldara er að grípa fyrr inn í eyrnabólgur ef þær koma. Ég er sko alveg himinlifandi, þetta á eftir að ganga eins og í sögu og krúttu litlu á eftir að líða muuuuuun betur eftirá! =)

Ninja Tíbrá vaknaði galvösk kl.6:00 í morgun og var ekkert á því að eftir að sólin væri komin upp, væri hægt að sofa, mamman var nú á öðru máli en þaaaaað er algjört aukaatriði. Við fórum því fram úr og prinsessan skondna stjórnaði heimilinu eins og svo oft áður. Hún er með ægilegar bendingar, ef hún er alveg handviss um hvað hana langar og er jafnvel örlítið óþolinmóð þá beygir hún handlegginn og kastar puttanum einhvernveginn beint fram með mjög ákveðnum hætti og bendir og segir hvað hún vill. Hún er nú samt alls ekkert frek, veit hvað hún vill en er alltaf til í að semja. Ef hún fær ekki það sem hún vill er hún yfirleitt sátt, enda aldrei langt í brosið. Í morgun þegar við vorum að röllta út í bíl í rólegheitunum (enda höfðum við sko nææææægan tíma) sagði mín: ,,Mamma bílinn Tótu, Ninna Patti heima sjómminn Sjubbana!” og hló svo ægilega - þá átti ég nú bara að skella mér til dagmömmunnar og hún ætlaði bara að vera heima með Patta sínum að horfa á Stubbana í sjónvarpinu (sjubba = stubbarnir, sjómminn = sjónvarpið.) Hún er með húmorinn í lagi þessi elska!

Ég, Ninja, Steinunn, Patrik og Ísabella fórum í Kringluna í gær og þegar við vorum að fara þaðan sá ég að það var að leka bló út úr eyranu á Ninju. Við fórum rakleitt upp á læknavaktina ,,okkar” (við erum orðnar eins og heimiliskötturinn þarna, allir læknarnir þekkja okkur orðið og afgreiðslugellan man kennitöluna hennar Ninju) og létum kíkja. Steinunn, Ísabella og Patrik voru í stuðningsliðinu. Ninja Tíbrá ,,eyrnabólgu-professional” settist í fangið á mér, hallaði höfðinu að mér og snéri eyranu að lækninum, já þetta er sko ekkert mál lengur! Svo þegar læknirinn var búinn að kíkja sagði hún: ,,oooog annan”, skælbrosti og snéri höfðinu til að minna lækninn á að kíkja líka í hitt eyrað. Hljóðhimnan var sumsé sprungin og ægileg sýking í gangi. Hún fékk dropa í eyrun og verkjastillandi fyrir nóttina en svo förum við mæðgur í dag til Háls-, nef- og eyrnalæknisins, eða HNE eins og þeir læknafélagar okkar kalla þetta. Læknirinn skrifaði ægilegt bréf á latínu handa okkur til að taka með. Við systur skemmtum okkur konunglega þegar við lásum þetta bréf, orðin voru ótrúleg skemmtileg, sum hægt að misskilja jafnvel, önnur enganvegin hægt að bera fram. Algjört lykilatriði að hafa húmor fyrir lífinu! Því miður voru valkostirnir tveir til að lækna þetta svo sannalega ekki fallegir, svo skuggalegir að ég fæ hroll. Ég vona innilega að hvorugur af þessum lausnarkostum verði valinn, heldur að það sé ,,the hidden third” sem HNE-inn komi með og er algjörlega sársaukalaus, svæfingarlaus og lyfjalaus =)

Við mæðgur erum eiturhressar. Bryndís, Hinrik og Ásdís Iða eignuðust litla yndislega Hugrúnu í heimafæðingu 28.mars og Sigurlaug og Einar Már eignuðust líka yndislega stelpu 10.apríl. Við eigum eftir að fara að kíkja á litlu dúllurnar en það verður gert í þessari viku, ég vildi bara ekki kíkja með Ninju því hún er búin að vera með kvef og eyrnabólgu. Núna er það hins vegar algjörlega horfið á braut og loksins komið að því að fara til háls-, nef- og eyrnalæknisins. Við förum sumsé á morgun og þá verður ákveðið hvað verður gert í þessu eyrnabólgustandi á Ninjunni. Hún fær svo bullandi eyrnabólgur að núna upp á síðkastið hafa venjuleg sýklalyf hvergi nærri dugað og hún fengið sterkustu skammta sem völ er á. Það versta er að þegar einn sýkló-skammtur er búinn fær hún næsta í kjölfarið því bólgurnar virðast aldrei hverfa alveg. Þetta horfir hins vegar allt til betri vegar og að sjálfsögðu skánar allt með hækkandi sól og jákvæðninni sem drífur okkur áfram.

Annars er komið grill á svalirnar, Ninja segir alltaf: ,,Afi úti gjilla” og skælbrosir þegar hún sér það því hún er orðin ansi vön því að vera í æðislegum grillpartýum í Glaðhúsinu hjá mömmu og pabba. Hún er orðin svo dugleg, er stundum heilu dagana bleyjulaus og fær: ,,sjilpplinn” (stimpil) fyrir vikið! Hún er óskaplega sérvitur með þetta og óstjórnlega krúttleg, allt þarf að vera gert eftir hennar höfði og heima hjá mömmu og pabba pissar hún til dæmis ekki á klósettinu niðri, BARA uppi, annað er hreinlega ekki tekið í mál og þessu verður ekki haggað. Þetta gerir hún því Patrik pissar ALLTAF uppi og eru þau frændsystkinin með þessa sömu ægilega krúttlegu sérvisku.

Hún gjörsamlega elskar og dáir kisuna sem býr í blokkinni okkar, kisan bíður eftir okkur á morgnanna og verður alltaf ágengari í vinskap sínum og í morgun kom hún bara inn í bíl til okkar, ætlaði bara með til dagmömmunnar og Ninja Tíbrá var að sjálfsögðu himinlifandi, sagði bara: ,,pisa mej bíli Tótu. Ninna, pisa bojða gautinn Tótu, Tomma, Sunnu” þá átti kisa bara að koma með til Tótu og borða hafragraut með henni, Tomma og Sunnu =)

Pjása, kisan hennar Ágústu systur er kettlingafull og erum við mæðgur að spá í að fá okkur einn lítinn krúttlegan hnoðra í sumar =)